Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Marian Stroński (1892 – 1977). Życie i twórczość

Marian Stroński (1892-1977). Życie i twórczość.

Marian Stroński, urodzony w 1892 roku we wsi Łozowa, koło Tarnopola, niemal całe życie spędził w Przemyślu, utrwalając jego malownicze zakątki w postaci obrazów, akwarel i grafik. Zmarł w 1977 roku tu, w mieście nad Sanem. Artysta najbardziej znany jest z widoków miasta, lecz w jego dorobku nie brakuje doskonałych portretów, martwych natur, a także kompozycji abstrakcyjnych. Przez lata pracował jako projektant, wykonawca i konserwator polichromii
w kościołach na terenie Diecezji Przemyskiej i w budynkach użyteczności publicznej
w Przemyślu. Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej związane było z Marianem Strońskim niemal od początków swego istnienia, pozyskując pierwsze prace od samego artysty. Przez wiele lat udało się zgromadzić największą z istniejących kolekcji dzieł tego przemyskiego twórcy, którą do tej pory Muzeum mogło się pochwalić na wystawach czasowych jedynie we fragmentach. Stała ekspozycja oparta jest na zbiorach muzealnych, których ważnym elementem jest kolekcja rodzinna prac, pamiątek, korespondencji i akcesoriów artystycznych po Marianie Strońskim. Muzeum zakupiło je w 2013 roku w ramach programów Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W 2014 i w 2015 roku udało się wzbogacić zbiory o jeszcze dwa, wyjątkowe obrazy: Portret kobiety i Martwą naturę z grzybami; ten ostatni współfinansowany przez Bank WBK. Wystawa jest próbą zaprezentowania niezwykle różnorodnej twórczości artysty, tak pod względem stylu, jak tematyki i techniki (obrazy olejne, prace na papierze, grafiki, fotografie). W pierwszej części zwiedzający zapoznaje się z osobą twórcy, jego życiem prywatnym, rodzinnym i zawodowym. Druga część wystawy prezentuje malarstwo przedstawiające. Ściany sali wypełniają portrety, pejzaże, weduty i martwe natury, prace datowane od 1918 roku do lat 60-tych XX w. Kolejna część dotyczy grafik z widokami Przemyśla i Krasiczyna, które wchodziły w skład Tek Przemyskich (zbiory grafik wykonywanych w latach: 1935, 1946, 1948 i 1957). Wystawę zamyka abstrakcyjna twórczość artysty, niezwykle interesująca i mówiąca wiele o formalnych poszukiwaniach Strońskiego.

Marian Stroński malował i wystawiał niemal do śmierci. Pod koniec życia miał problemy
ze wzrokiem, a mimo to, prosił: zaświećcie wszystkie światła! Ja chcę malować!

Długo wyczekiwana stała ekspozycja poświęcona życiu i twórczości Mariana Strońskiego, jednego z najwybitniejszych artystów XX-wiecznego Przemyśla doczekała się realizacji
w Muzeum Historii Miasta Przemyśla, Oddziale Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej,
w miejscu najbardziej godnym do zaprezentowania osoby tego twórcy, który stał się nierozerwalną częścią historii sztuki swego miasta.

Katarzyna Winiarska
kurator wystawy

Wielka izba

Wielka Izba była najbardziej reprezentacyjnym pomieszczeniem renesansowych kamienic, w którym przyjmowano gości czy też załatwiano interesy. Wyposażenie wnętrza miało przede wszystkim charakter funkcjonalny. Składało się ze stołów, ław, stołków i zydli. Sprzęty gospodarcze przechowywane były w szafach murowych tzw. almariach. Do naszych czasów zachowały się fragmenty szesnastowiecznej polichromii o motywach girland z  maszkaronami, a odnalezione fragmenty kafli, umożliwiły rekonstrukcje wczesnobarokowego pieca ustawionego w północno - zachodnim narożniku.

O dobrym guście i zamożności właścicieli kamienicy Brzykowskiej świadczy wysokiej klasy modrzewiowy strop gęstobelkowy, odkryty w czasie prac remontowych. Obecnie czeka na restytucję.

Mała sień

Małą sień usytuowaną również na parterze przeznaczono na galerię współczesnej fotografii. Przy wejściu, wzdłuż schodów na pierwsze piętro zwiedzających wita Galeria Herbu Miasta Przemyśla ukazująca za pomocą fotografii ewolucję wizerunku przemyskiego herbu.

Ekspozycje wnętrz mieszczańskich z XIX i XX w.

Ciąg pomieszczeń mieszkalnych usytuowany na pierwszym piętrze kamienicy od strony Rynku zajmują ekspozycje wnętrz mieszczańskich z XIX i XX w. Urządzone one zostały w klimacie różnych epok od biedermeieru do dwudziestolecia międzywojennego.

Kuchnia

Urządzenie kuchni nawiązuje do lat 20-30 XX wieku. Stąd ściany zostały pokryte niebieskimi wzorami i zawisły na nich haftowane makatki z odpowiednimi sentencjami. Znalazły się tu też najpotrzebniejsze meble i sprzęty tj. kredens i stół, pojemniki na różne produkty, naczynia, miedziane rondle i urządzenia mechaniczne ułatwiające funkcjonowanie gospodarstwa domowego np. maszynki do soku, do mięsa, do krojenia chleba, a także naczynia na przetwory - „kamienne" garnki i szklane słoje na marynaty i kompoty. Prezentowane eksponaty pochodzą głównie z końca XIX i 1 poł. XX wieku.

Gabinet pana domu

Gabinet pana domu był miejscem, w którym właściciel, pracował, przyjmował interesantów i odpoczywał od domowego zgiełku. Obowiązkowe urządzenie stanowiło biurko z przedmiotami niezbędnymi do pracy, szafa biblioteczna, często też kasa pancerna na dokumenty i pieniądze. Komfort w męskim stylu zapewniała skórzana kanapa i fotele. Sciany zdobiły portrety przodków, których pozycja społeczna gwarantowała status zawodowy gospodarza. Przejawem szacunku dla tradycji narodowej była zaś obecność pamiątek oraz sztychów o tematyce patriotycznej.

Sypialnia

Pod koniec wieku XIX sypialnia (nasza pochodzi z lat ok. 1885 - 1895) była pomieszczeniem prywatnym przeznaczonym tylko dla domowników i gości z kręgu najbliższej rodziny. Wyposażenie stanowią tu neorenesansowe meble, a wśród nich klęcznik, na którym odmawiano poranne i wieczorne modlitwy. Nieodzowną częścią urządzenia sypialni była zastępująca łazienkę, osłonięta parawanem, umywalnia; w naszym przypadku na jej marmurowym blacie stoją fajansowe misy i dzbany pięknie ozdobione kalkomanią. Indywidualny charakter wnętrzu nadają drobiazgi: religijne i patriotyczne obrazy, rodzinne fotografie, przybory toaletowe, świeczniki i naftowa lampa, a także bibeloty i szydełkowe serwetki.

Jadalnia

Jadalnia urządzona została w stylu eklektycznym, typowym dla końca XIX wieku, z elementami pojawiającej się już secesji.

Najważniejszy mebel tutaj - to stół otoczony krzesłami, zastawiony do obiadu. Niezbędny był także kredens na naczynia stołowe, na którym wystawiano przedmioty świadczące o prestiżu domu. Zwykle występował jeszcze pomocnik zwany bufetem do ustawiania potraw przed podaniem na stół. Na stoliku z marmurowym blatem umieszczono mosiężny samowar i czajnik, na drugim - „wiedeńską" maszynkę do parzenia kawy. W serwantce oraz ściennej witrynce zaprezentowano cenniejszą porcelanę i srebra.


Salon

Salon jako najbardziej reprezentacyjne pomieszczenie w domu był miejscem spotkań rodzinnych i towarzyskich. Wyposażenie naszego salonu stanowią meble wiedeńskie z lat 1830 - 1840 wykonane w stylu biedermeier. Nieodzownym elementem ówczesnego stylu życia było codzienne muzykowanie. W tym okresie nowością stał się fortepian (w ekspozycji fortepian skrzydłowy, Wiedeń, 1 poł. XIX wieku). Styl i charakter wnętrza dopełniają przepiękne naczynia, pamiątki z podróży wystawiane w serwantkach i na komodach. Ściany zdobią cenne obrazy utrzymane w stylu klasycyzującym i biedermaier.

W dawnym atelier fotograficznym

W holu oraz dwóch pomieszczeniach na pierwszym piętrze od strony wewnętrznego podwórza odtworzony został zakład  fotograficzny. Ekspozycja przedstawia działalność dwóch wybitnych fotografów przemyskich: Bernarda Hennera i Adama Wysockiego. Została opracowana w oparciu o obiekty z zakładów fotograficznych, którymi kolejno kierowali Bernard Henner i Adam Wysocki. Dzięki temu możemy odbyć „podróż w czasie" przez sto lat (od lat 60-tych XIX w. do lat 60-tych XX w.). Zachowane wyposażenie z tego okresu umożliwiło odtworzenie tzw. salonu - poczekalni, gdzie oczekiwano na wykonanie fotografii, retuszerni oraz atelier z zabytkowymi meblami i ekranami służącymi jako tła zdjęć.

Stare aparaty fotograficzne, reflektory, stoliki retuszerskie, porcelitowe kuwety, dawne tableaux i pięknie oprawione albumy do zdjęć oddają klimat tych pracowni. Dodatkowo ekspozycja wzbogacona jest pokazem zdjęć autorstwa Bernarda Hennera i Adama Wysockiego. Biografie obu fotografów zostały opisane w książkach autorstwa Grażyny Stojak :Śladami rodziny Hennerów oraz Z albumu Adama Wysockiego.

Godziny otwarcia oddziału

poniedziałek 8.30 - 15.00
wtorek 8.30 - 15.00
środa * 8.30 - 15.00
czwartek 8.30 - 15.00
piątek 8.30 - 15.00
sobota nieczynne
niedziela 12.00 - 16.00

Ostatnie wejście 45 minut przed zamknięciem ekspozycji.

*wstęp bezpłatny (pobierana jest tylko opłata za obuwie ochronne - 1 zł)

Opłaty

Ceny biletów jednorazowych uprawniające do wejścia do jednego obiektu

Bilet ulgowy 5zł
Bilet normalny 10zł

Ceny biletów jednorazowych uprawniające do wejścia do trzech obiektów

Bilet ulgowy 10zł
Bilet normalny 20zł

Osoby (rodziny) legitymujące się Przemyską bądź Podkarpacką Kartą Dużej Rodziny uprawnione są do bezpłatnego wstępu do Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej i Jego 2 Oddziałów

 

Opłaty za usługi dodatkowe

Opłata za przewodnika

20zł

Opłata za edukatora

20zł (grupa)

Wirtualne Muzea Podkarpacia